Մայ 05 2009

Հետազոտական կենտրոնի զեկույցը Հայաստանի մասին. ինչի համար վճարում ես, այն էլ ստանում ես

Տպել այս հոդվածը Տպել այս հոդվածը

«Կալիֆոռնիա Կուրիեր», 23 ապրիլի, 2009թ.
Աղբյուրը` The California Courier
Հարութ Սասունյան (Harut Sassounian)

Վաշինգտոնյան որոշ իշխանամետ հետազոտական կենտրոններ, ինչպես, օրինակ, Ռազմավարական և միջազգային ուսումնասիրությունների կենտրոնը, Ազգային անվտանգության հարցերով հրեական ինստիտուտը, Միջազգային խաղաղության Կարնեգի հիմնադրամը, Բրուքինգս հաստատությունը, Հերիթիջ հիմնադրամը, Արտաքին հարաբերությունների խորհուրդը և Ամերիքն էնթրփրայզ ինստիտուտը վերջերս հատուկ թուրքամետ զեկույցներ են հրապարակել, որոնց նպատակն է ազդել ԱՄՆ քաղաքականություն ձևավորողների վրա` հօգուտ Թուրքիայի:
Վերջին այդպիսի կանխակալ զեկույցը, վերնագրված` «Թուրքիան և Հայաստանը. բաց մտքեր, բաց սահմաններ», հրապարակեց Միջազգային ճգնաժամային խումբը (ՄՃԽ), ապրիլի 14-ին: ՄՃԽ-ի hոգաբարձուների խորհրդի կազմում են Թուրքիայում ԱՄՆ նախկին դեսպան Մորտոն Աբրամովիչը, ԱՄՆ նախկին պետքարտուղարի տեղակալ և Ամերիկա-ադրբեջանական առևտրային պալատի խորհրդատուների պատվավոր խորհրդի անդամ Ռիչարդ Արմիթիջը, Ազգային անվտանգության հարցերով ԱՄՆ նախագահի նախկին խորհրդական և Ամերիկա-ադրբեջանական առևտրային պալատի խորհրդատուների պատվավոր խորհրդի անդամ Զբիգնև Բրժեզինսկին, «Սաբանչի» հոլդինգի նախագահ Գյուլեր Սաբանչին (Թուրքիա) և ԱՄՆ նախկին կոնգրեսական և Թուրքիայի համար լոբբիստ Ստեֆան Սոլարցը: ՄՃԽ-ի ավագ խորհրդատուներից են Թուրքիայի խորհրդարանի անդամ Էրսին Արիօղլուն և Իսրայելի նախագահ Շիմոն Պերեսը: Զարմանալի չէ, որ Թուրքիայի արտգործնախարարությունը ՄՃԽ-ի խոշորագույն դոնորներից է: ՄՃԽ-ի ո՛չ խորհրդի, ո՛չ էլ որևէ այլ խորհրդատվական մարմնի կազմում որևէ հայ չկա:

Միջազգային ճգնաժամային խմբի 40 էջանոց զեկույցում վրդովեցնող առաջարկներ կան, որոնք չափազանց վնասակար են Հայաստանի շահերի համար: Ահա թե Հայաստանի կառավարությանն ինչ է առաջարկում անել ՄՃԽ-ն.
-Թուրքիայի հետ ստեղծել երկկողմ հանձնաժողովներ, այդ թվում` Հայոց Ցեղասպանության վերաբերյալ պատմական հանձնաժողով:
-Հասարակական կարծիքը պատրաստել Թուրքիայի հետ հաշտեցմանը:
-Խուսափել Ցեղասպանության ճանաչմանը վերաբերող հայտարարություններից կամ միջազգային նախաձեռնություններից, որոնք կարող են թուրքական հասարակական կարծիքը բորբոքել ընդդեմ [հաշտեցման] ներկա գործընթացի:
-Սկսել ետ քաշվել Ադրբեջանի` Հայաստանի կողմից գրավվյալ տարածքներից և աշխատել Ադրբեջանի հետ խաղաղության հաստատման ուղղությամբ` գիտակցելով, որ միայն այս ճանապարհով կարելի է հասնել Թուրքիայի հետ հարաբերությունների կարգավորման գործընթացի ամրապնդման:
-Պարզաբանել, որ Հայաստանը Թուրքիայից տարածքային պահանջներ չունի` հստակ ճանաչելով Թուրքիայի տարածքային ամբողջականությունը` 1921թ. Կարսի պայմանագրով նախատեսված սահմաններով:
-Խրախուսել համալսարաններին և ինստիտուտներին, որպեսզի նրանք ավելի շատ հետազոտություններ կատարեն 1915թ. իրադարձություններին առնչվող հարցերի վերաբերյալ, նախընտրելի է` թուրք և երրորդ կողմի գիտնականների մասնակցությամբ, արդիականացնել պատմական գրքերը` դրանցից դուրս թողնելով բոլոր նախապաշարմունքները, և կազմակերպել 1915թ. դեպքերին ու դրանց շուրջ ծավալված իրադարձություններին առչվող հայտնի հայկական արխիվների (անկախ դրանց գտնվելու վայրից) կատալոգացումը:

Զեկույցն ամփոփող մասի առաջին իսկ տողում փորձ է արվում հավերժացնել այն կեղծ տպավորությունը, թե «Թուրքիան և Հայաստանը մոտ են [իրենց] վեճը հարթելուն»: Բոլորը, բացի այն «փորձագետներից», որոնք պատրաստել են այս զեկույցը, լավ գիտեն, որ Հայաստանի և Թուրքիայի միջև բանակցությունները տապալվել են, և որ երկու երկրների միջև գոյություն ունեցող խնդիրը ոչ թե «վեճ» է, այլ` Ցեղասպանության իրականացում:

Ամփոփման մեջ ևս մեկ զարմանալի հայտարարություն կա, թե հայերի ու թուրքերի տեսակետները Ցեղասպանության վերաբերյալ «համընկնում են»` իբր «ցույց տալով, որ խորը վերքերը կարող են բուժվել»: Շարունակելով երևակայականը ներկայացնել որպես իրականություն` զեկույցի անանուն հեղինակներն ասում են. «Երկկողմ հարաբերություններում գրանցված առաջընթացը ցույց է տալիս, որ հաշտության ցանկությունը կարող է հաղթահարել հին թշնամանքը և փակ սահմանները: Հաշվի առնելով հայերի և թուրքերի ընդհանուր ժառանգությունն ու մշակույթը [!]` բոլոր հիմքերը կան հուսալու, որ երկու երկրների միջև հարաբերությունների կարգավորումը կարող է ձեռք բերվել և պահպանվել»:

Զեկույցի ամենավրդովեցնող մեկնաբանություններից մեկն այն է, որ «կոշտ քաղաքականության կողմնակից» Սփյուռքի ներկայացուցիչները «մեղմել» են իրենց դիրքորոշումը` հրաժարվելով իրենց «այն պահանջից, որ Թուրքիան զիջի իր հյուսիս- արևելքում գտնվող այն տարածքը, որտեղ հայերը զգալի փոքրամասնություն էին կազմում մինչև 1915թ.»:

Զեկույցը ողջունում է նախագահ Օբամայի «շրջահայաց չափավոր կուրսը», չնայած փաստին, որ «նա իր նախընտրական քարոզարշավում բազմիցս խոստացել է պաշտոնապես ճանաչել» Հայոց ցեղասպանությունը: Անելով հնարավոր ամեն ինչ ի շահ Թուրքիայի` ՄՃԽ-ն նաև առաջարկում է, որ ԱՄՆ Ներկայացուցիչների պալատը հրաժարվի Հայոց Ցեղասպանության վերաբերյալ առկախ բանաձևից:

Վերջապես, ՄՃԽ-ն Միացյալ Նահանգներին, Ռուաստանին և Եվրամիությանը հորդորում է «խուսափել այնպիսի օրենքներից, հայտարարություններից ու գործողություններից, որոնք կարող են բորբոքել հասարակական կարծիքը երկու կողմում էլ և տապալել Թուրքիա-Հայաստան հարաբերությունների կարգավորման և հաշտեցման գործընթացը»:

Այս զեկույցը լի է սխալ վերլուծություններով և միակողմանի դատողություններով: ՄՃԽ-ի նման հետազոտական կենտրոնների աղետաբեր դերը պետք է բացահայտվի հանրությանը, և նրանց զեկույցները պետք է հեղինակազրկվեն:

ՄՃԽ-ի հրապարակած փաստաթուղթն ավելի շատ նման է զավթող բանակի կողմից ջախջախված ազգին պարտադրված կապիտուլյացիայի պայմանների, քան անկողմնակալ, խելացի մարդկանց պատրաստած արհեստավարժ զեկույցի: Պարզ է, որ դրա բովանդակությունը թելադրել են նրանք, ովքեր վճարել են դրա համար:


Tue, Apr 21, 2009 at 7:57 AM
Sassounian’s column of April 23, 2009
Think Tank’s Report on Armenia:
You Get What You Pay For
By Harut Sassounian
Publisher, The California Courier

Several pro-establishment Washington think tanks, such as the Center for Strategic & International Studies, Jewish Institute for National Security Affairs, Carnegie Endowment for International Peace, Brookings Institution, Heritage Foundation, Council on Foreign Relations, and American Enterprise Institute, have recently published special reports that seek to influence U.S. policy-makers in favor of Turkey.
The latest such biased report, titled: “Turkey and Armenia: Opening Minds, Opening Borders,” was issued on April 14, by the International Crisis Group. Serving on the ICG’s Board of Trustees are: Morton Abramovitz, former U.S. Ambassador to Turkey; Richard Armitage, former U.S. Deputy Secretary of State and member of the Honorary Council of Advisors of U.S.-Azerbaijan Chamber of Commerce; Zbigniew Brzezinski, former U.S. National Security Advisor to the President and member of the Honorary Council of Advisors of U.S.-Azerbaijan Chamber of Commerce; Guler Sabanci, Chairperson of Sabanci Holding, Turkey; and Stephen Solarz, former U.S. Congressman and lobbyist for Turkey. Listed among the ICG’s senior advisors are: Ersin Arioglu, a member of the Turkish Parliament, and Shimon Peres, the President of Israel. Not surprisingly, the Foreign Ministry of Turkey is a major donor to the ICG. Not a single Armenian serves on ICG’s board or on any of its advisory bodies.
The group’s 40-page report makes outrageous suggestions that are extremely detrimental to Armenia’s interests. Here is what the ICG recommends that the Armenian government do:
— Establish bilateral commissions with Turkey, which would include a historical commission on the Armenian Genocide.
— Prepare the public opinion for reconciliation with Turkey.
— “Avoid statements or international actions relating to genocide recognition that could inflame Turkish public opinion against the current [reconciliation] process.”
— “Start withdrawals from Armenian-occupied territories in Azerbaijan; and pursue peace with Azerbaijan in full consciousness that only in this way can normalizations with Turkey be consolidated.
— “Make clear that Armenia has no territorial claim on Turkey by explicitly recognizing its territorial integrity within the borders laid out in the 1921 Treaty of Kars.”
— “Encourage universities and institutes to pursue more research on matters relating to the events of 1915, preferably with the engagement of Turkish and third-party scholars; modernize history books and remove all prejudice from them; and organize the cataloguing of known Armenian archives pertaining to the events in and around 1915 wherever they may be located.”
The Executive Summary of the Report starts its first line by trying to perpetuate the false impression that “Turkey and Armenia are close to settling [their] dispute.” Everyone, except the “experts” who drafted this report, knows full well that the negotiations between Armenia and Turkey have collapsed and that the problem between the two countries is not a “dispute,” but committing Genocide!
The Executive Summary makes the surprising statement that the views of Armenians and Turks on the Genocide are “converging,” supposedly “showing that the deep traumas can be healed.” Continuing to present fantasy as reality, the undisclosed authors of the report state: “The advance in bilateral relations demonstrates that a desire for reconciliation can overcome old enmities and closed borders. Given the heritage and culture shared by Armenians and Turks [!], there is every reason to hope that normalization of relations between the two countries can be achieved and sustained.”
One of the most outrageous comments made in the report is the one claiming that “hardline” Diaspora representatives “have softened” their stance, dropping their “demands that Turkey surrender territory in its north east, where Armenians were a substantial minority before 1915.”
The report welcomes Pres. Obama’s “prudent middle course,” despite the fact that he “repeatedly promised on the campaign trail to formally recognize” the Armenian Genocide. Leaving no stone unturned in favoring Turkey, the ICG also suggests that the U.S. House of Representatives abandon the pending resolution on the Armenian Genocide.
Finally, the ICP urges that the United States, Russia and the European Union “avoid legislation, statements and actions that might inflame public opinion on either side and so could upset the momentum towards Turkey-Armenia normalization and reconciliation.”
This report is full of faulty analysis and one-sided judgments. The sinister role played by think tanks such as the ICG should be exposed to the public at large and their reports discredited.
The document published by ICG reads more like the terms of capitulation imposed by a conquering army over a demolished nation than a professional report drafted by impartial wise men. Clearly, those who paid for it, dictated its content!

 

3 responses so far

3 մեկնաբանություն

  1. Anush Bezhanyanգրել է 06 Մայիս 2009թ.-ին, ժամը 00:50

    Obama’s Armenian Honeymoon

    The Armenian-American community in the United States is considered to be an effective interest group that has usually attracted the attention of presidential candidates during campaigns. While the behavior of the Armenian- Americans was motivated by the stance of presidential candidates toward major issues such as the recognition of the Armenian genocide and the foreign aid to Armenia, the community has followed a bipartisan line since its inception. The 2008 presidential campaign shifted the preferences of the Armenian-American community to a more partisan attitude and sympathy for Barak Obama, because of his persistent criticism of the previous administration’s neglect and his enduring commitment to recognize the Armenian genocide as a “widely documented fact supported by an overwhelming body of historical evidence.” The same decisiveness was shared by the Secretary of State Hillary Clinton and Vice-president Joe Biden. In reality, however, scientists call this phenomenon ‘moralization of foreign policy’. On the one hand, the mastery to promote the recognition as a moral value may seem a strong belief of American individualism and courage to held the “white man’s burden.” On the other hand, the initiatives of secrecy and political pressure over the Armenian government vested by the American foreign policy-making mechanisms are almost non-existent in the overall discourse. In a statement issued on the commemoration day April 24, Obama mentions “I strongly support efforts by the Turkish and Armenian people to work through this painful history in a way that is honest, open, and constructive.” The same idealistic vocabulary is present in the words of Mike Hammer, NSC spokesman who simplistically seems to believe that the Armenian-Turkish wrinkle lies on the historical past. Hammer does not mention Turkey’s direct involvement in the Nagorno-Karabakh conflict and its continuous orchestration of global anti-Armenian hostility. The belief of universalism and the conviction that all nations can coexist peacefully are misplaced and groundless, because they lack the understanding of the complexity of the Armenian-Turkish conflict and fail to explain the whole geopolitical ambitions and economic interests on which the US foreign policy is formulated. Moreover, the statements discredit the mutual perceptions in Armenia and in Turkey toward the so called normalization of the bilateral relations, confirmed by the polls and registered in the mass media. This is an apparent deviation from the discourse of democracy, the most politically exploited ‘value’ by the US political elite.

    In spite of the above discussion Obama’s visit to Turkey flamed unfounded hopes in the hearts of the Armenian-Americans, who as consumers of American exceptionalism believed that the election of a black president would miraculously alter the established system of foreign policy formulation. First of all, Obama merely presented his opinion as a matter of personal attitude, and this opinion that signifies neither an American political position nor a presidential promise. Obama continued his remarks to present Western-backed talks as “historic and courageous steps taken by Turkish and Armenian leaders” as a tangible achievement that any US potential attempts of recognition would jeopardize the process. Obama also ratifies the non-existent Armenian-Turkish relations by praising Turkey as “the only country in the region to have normal and peaceful relations with the South Caucasus nations.” It is difficult to agree with Obama’s position that Armenian-Turkish relations are better shape than Russo-Georgian relations: at least there is no evidence that the Russian Education Ministry is nourishing the younger generation with the racist poison of anti-Georgian sentiments, which is the case of Turkey. The Turkish Ministry of Education recently issued the film ‘Sari Gelin’ in order to influence the new generation to have racist and denialist feelings toward the Armenians. One would think that Iran is the best candidate for the enforcement of regional peace: it is not engaged in a direct conflict with any South Caucasian republics and it shares cultural ties with all of them. American innocence and its benign mission of nation-building and peacemaking evaporate when the United States deliberately attempts to isolate important regional players and Americanize traditionally complex affairs. The American media coverage of the issue does not provide investigative reporting, focuses on domestic propaganda and dramatizes the situation through the transmission of stereotyped images. In his article Nick Danforth tries to produce an appealing story for the American public rather ignorant about the Armenians’ struggle for their independent state, in their own homeland. He tries to create his own version of history of terrorist pro-Russian Armenians and set a new US Foreign Policy agenda for gaining new concessions from the Armenian Government. “As a result, many base their genocide denial on the fact that, in the turbulent period before and during World War I, the Armenian terrorists who set off bombs in Istanbul, Armenian soldiers who fought for Russia against Ottoman Empire and Armenian guerrillas who massacred Muslim children.” There appears to be a close relationship between Obama’s saying “The United States is not at war with Islam” and the author’s sympathy toward “massacred Muslim children.” The question, however, is whether their messages are true about the Muslim world in general including Arabs and Iranians, or can it be applied to the Muslim Turks only.

    Danforth’s article is an authentic Turkish PR campaign: he calls the Armenian-American community a Turk-hating Armenian lobby, uses the expression Eastern Anatolia coined by Turkey in order to remove the term Western Armenia from international usage and attempts to justify the atrocities committed by the leaders of Young Turk government as a consequence of the Ottoman defeat in the Balkans. With a posture of ‘a propagandist for the Turkish government’ he further proves his ignorance of history by omitting the historical period that caused the annihilation of almost 1.5 million Armenians from 1894 till 1923. The absurdity of the article achieves its climax when he discusses different genocides in the 20th and 21st centuries as different by-products of political turmoil. He asserts that the nature of the Jewish Holocaust was unparalleled and unique compared to that of the Armenians’, the Fur group’s and the Bosnian Muslims’. After all, what is the interest of an American journalist to establish a subordination between universally known crimes against humanity? While genocide scholar Jorgensen states that “there is no ‘Armenian’ or ‘Turkish side’ of the question, any more than there is a ‘Jewish’ or ‘German’ side of the historical reality of the Holocaust,” Danforth’s appeal for the uniqueness of Holocaust lies in the powerful Jewish lobbying presence in policy-making institutions of the United States, their support of denialist Turkish agenda in Washington and US-Israel-Turkey strategic military alliance.

    Turkish government has two bastions that receive abundant financial resources in order to advocate its agenda in the United States: the academia and the Congress. Mickethwait and Wooldrifge argue that “Most universities are also ruthless money-making machines, forever looking for ways to expand their revenues and maximize their endowments.” Although the resolution has moved to Congress, Turkey will find traditional congressional channels that will agree to prevent the adoption of the resolution in exchange for generous donations.

    There is no doubt that with the expansion of ‘the Armenian genocide denial industry’ in the US the Armenian-American community faces big challenges and new competitions with different individuals and interest groups in the society and the US government in order to promote its cause believing that American liberalism is able to solve problems. The fact, however, is that “Obama undermine[d] his credibility,” and his honeymoon with the Armenian-American community is over.

    References:
    Daniel Nichanian, “McCain’s Armenian problem,” The Atlantic Monthly (October 8, 2008).
    Paul Richter, “Obama wavers on pledge to declare Armenian genocide,” LA Times (March 17, 2009).
    Jerel A. Rosati and James M. Scott, The Politics of United States Foreign Policy (Thomson Wadsworth, 2007).
    The White House, Statement of President Barak Obama on Armenian Remembrance Day, April 24, 2009.
    E. Huseynli, “Polls: The Inhabitants of Ankara are Against the border opening, Trend News, Turkey, Ankara, March 23, 2009.
    Michael Heath, “Turkey, Armenia Agree on ‘Road Map’ for Normalizing Relations,” Bloomberg, April 23, 2009.
    Suna Erdem, “Father sues Turkish Education Ministry over Armenian ‘genocide’ DVD,” Times Online, February 28, 2009.
    Video and Transcript: Obama Speech in Turkey, April 6, 2009.
    Vahakn Dadrian, The History of the Armenian Genocide: Ethnic Conflict from the Balkans to Anatolia to the Caucasus (Berghahn Books, 2003).
    Nick Danforth, “Moving Beyond Black and White on the Armenian Genocide,” The American Prospect, 24 April, 2009.
    David Holthouse, “State of Denial: Turkey Spends Millions to Cover Up Armenian Genocide,” Intelligence Report, Summer 2008.
    John Mickethwait and Adrian Wooldrifge, The Right Nation (Penguin Group, 2004).
    Harut Sassounian, Obama Undermines His Credibility By Not Saying Genocide in Ankara, The California Courier, April 9, 2009.

  2. Արամէգրել է 17 Մայիս 2009թ.-ին, ժամը 08:35

    ՄՃԽ-ն շատ մտահոգված է որ իր պլանները կարող է չիրականան Թուրքիայի դիրքորոշման պատճառով: Մոտավորապես մեղադրանքը այսպես է հնչում: Այ Էրդողան մենք սուպեր պլան էինք կազմել ինչպես հայերի դիմադրությունը կազմալուծել ու նրանց զիջման մղել իսկ դու եկար ամեն ինչ փչացրեցիր

    http://www.tert.am/am/news/2009/05/16/icg/

  3. Մինասգրել է 18 Մայիս 2009թ.-ին, ժամը 08:32

    Սա թող կարդան Հայաստանի արեվմտամոլները,որոնք արեվմուտքի կամակատարներն են դարձել: